NC PART EP.11 MARKBAM
มือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กออก ซึ่งอีกคนก็ได้แค่ยกมือขึ้นมาปัดป่ายไปมาเพราะแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านแล้ว แต่ก็ยังพยายามจะต่อสู้อีกคนดวงตากลมที่แทบจะลืมไม่ขึ้นก็ยังไม่ยอมแพ้ถ่างตาสู้เพราะไม่อยากจะหลับไปเพราะฤทธิ์ยาซะก่อน มือเรียวค่อยๆดันตัวเองขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงไปบนเตียงอีกเพราะโรยแรงเกินไป
“อย่าพยาพยามเลย นายไม่มีแรงหนีไปไหนหรอกน่า” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กออกเผยให้เห็นแผ่นอกบาง คนตัโตกว่าโน้มตัวลงไปหาอีกคน จมูกโด่งเป็นสันซุกไซร้ไปที่ซอกคอขาวก่อนจะขบเม้มเป็นรอยแดงไปทั่วก่อนจะไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงยอดอกสีหวาน ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วเพียงแค่ร่างสูงแตะลิ้นลงที่ยอดอกของอีกคนเพียงเบาๆ
“อ๊ะ.. อื้อออออ ยะ อย่า” ร่างเล็กขนลุกซู่ไปทั่วตัว สมองเบลอไปหมดทั้งเพราะฤทธิ์ยาและเพราะการกระทำของคนตรงหน้า ซึ่งคนตัวเล็กได้แต่บิดเร้าไปมาพยาพยามหนีการกระทำของร่างสูงแต่ก็ต่อต้านอะไรได้ไม่มากนัก
“โอ๊ะ ขนาดบอกบอกว่าอย่า แต่ร่างการนายมันก็คงไม่ได้รู้สึกแบบนั้นละมั้ง ฮึ” ร่างสูงเอ่ยเมื่อยอดอกของอีกคนตั้งชูชันขึ้นมาเพราะเหมือนร่างการจะรู้สึกไปด้วยไม่น้อย
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ..ฮือ อึก.. คุณมันคนเจ้าเล่ห์ คนเลววว”
“อย่ามาทำเป็นด่าฉันเลย รู้สึกดีก็ยอมรับมาเถอะ” ร่างสูงดันไหล่คนตัวเล็กลงไปกับเตียงอีกครั้งก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อถอดเสื้อผ้าของตนเองออก
“ปล่อยผมกลับบ้านนะ ไอคนบ้า” ร่างเล็กยังคงพยาพยามด่าทออีกคนออกมาเรื่อยๆ เพราะร่างการขยับอะไรไม่ได้ รู้สึกได้เลยว่าตนเองคงหนีไม่พ้นจึงได้แต่ทำใจดีสู้เสือ ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปดึงกางเกงของคนตัวเล็กออกแล้วโยนทิ้งไปอีกด้านนึง
“ปล่อยให้โง่สิ นายนี่นะ ไม่ค่อยจะฉลาดเอาซะเลย นายคิดว่าคนอย่างฉันจะทำดีกับนายไปทำไม ถ้าฉันไม่หวังอะไรในตัวนาย” เอ่ยจบร่างสูงก็แทรกตัวเข้าไปอยู่ที่หว่างขาของอีกคน
“ฮึก คุณมันเลวที่สุด คุณมันน่ารังเกียจ” น้ำใสใสไหลอาบพวงแก้มเนียนอย่างห้ามไม่ได้ ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะเสียใจกับการกระทำของคนตรงหน้า แต่ที่ร้องเพราะเค้าไม่มีทางหนีออกไปจากตรงนี้ไดเลย
“ร้องทำไม เอาน่าเดี๋ยวนายก็สนุก” เอ่ยจบมือหนาก็สอดเข้าไปที่บล็อคเซอร์ตัวบางของอีกคนนิ้วเรียวไล่วนที่ช่องทางด้านหลังของอีกคนก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเรียเข้าไปช้าๆ ร่างเล็กถึงกับเบิกตากว้างเมื่อความรู้สึกแล่นปี่เข้ามาหา ถึงแม่จะเป็นเพียงนิ้วมือ แต่ช่องทางที่ไม่เคยมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปก็ทำให้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนใจจะขาด
“มะ ไม่ อื้ออออ เอาออกไป ฮึก เจ็บ ผมเจ็บ ฮือออ” ร่างเล็กตัวสั่นเทาน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ มือเล็กๆก็กำหมอนเอาไว้แน่น ร่างสูงแช่นิ้วไว้สักพักก่อนจะค่อยๆทำการขยับนิ้วช้าๆ
ฉึบ ฉึบ ฉึบ
เสียงนิ้วขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะเพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง และสามนิ้วตามลำดับ คนตัวเล็กรู้สึกเล็กระบบช่องทางรักไปหมดแต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเบิกช่องทางพอสมควรแล้ว ร่างสูงก็ค่อยๆดึงนิ้วออกแล้วขยับมือลงไปปลดเข็มขัดกางเกงออกก่อนจะเผยให้เห็นแกนกายความเป็นชายที่กำลังตื่นตัว ร่างเล็กมองตามก่อนจะเบิกตากว้างเพราะมันมีขนายใหญ่กว่านิ้วหลายเท่า
“เตรียมตัวให้ดีๆละ” ร่างสูงเอ่ยแค่นั้นก่อนจะเอื้อมไปหยิบเจลหล่อลื้นใต้หมอนขึ้นมาแล้วชะโลมลงที่แกนกายของตนเองก่อนจะเทลงบนมือแล้วป้ายลงที่ช่องทางของอีกคนเพื่อเตรียมให้ตนเองเข้าไปได้ง่ายกว่าเดิม
ร่างสูงรั้งเอวของอีกคนเข้ามาใกล้ๆก่อนจะค่อยๆจับแกนกายไปจ่อที่ช่องทางรักของคนตัวเล็กแล้วออกแรงดันเข้าไปช้าๆ แต่ก็ต้องเข้าไปด้วยความยากลำบากเพราะร่างเล็กเกร็งไปทั้งตัว จึงทำให้ร่างสูงเข้าไปได้เพียงแค่ส่วนหัว ช่องทางรักของคนตัวเล็กตอดรัดร่างสูงแน่นจนปวดหนึบไปหมดอยากจะกระแทกเข้าไปหาอีกคนแรงๆแต่ก็ทำไม่ได้
“เจ็บ ฮึกก ฮืออ อะ เอามันออกไป..ฮือ” ร่างเล็กร้องออกมาเสียงสั่น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาบดบังม่านตาจนมองอะไรแทบไม่เห็น
“ปัดโธ่เว๊ย อย่าเกร็งสิ ตอดแน่นแบบนี้ฉันจะเข้าไปได้ยังไง” ร่างสูงสบถออกมาก่อนจะก้มลงไปหาร่างเล็กและกดจูบลงไปเรียวลิ้นร้อนพยายามไล่ต้อนลิ้นของอีกคนให้คล้อยตามเพื่อให้ร่างเล็กได้คลายตัวลงจะได้ไม่เกร็งและให้เค้าได้เข้าไปในร่างกายของอีกคนได้ง่ายขึ้น
ร่างเล็กค่อยๆคลายความเกร็งลงทำให้ร่างสูงกระแทกแรงเข้าไปแรงๆ จนแกนกายเข้าไปจนมิด ร่างเล็กกำหมอนเอาไว้แน่นความรู้สึกเจ็บปวดแล่นปรี่เข้าไปจนกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่ ร่างสูงไม่รอให้อีกคนได้ปรับตัว ขยับแกนกายอย่างรุนแรงจนร่างเล็กสั่นคลอนไปทั่วร่าง เตียงเนื้อไม้อย่างดีก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพราะแรงอารมณ์ที่ร่างสูงโถมมาใส่คนตัวเล็ก
“อื้ออ ฮึก มะไม่ หยุดนะ หยุด ผมเจ็บ ฮือออ อึก..โอ๊ย” ร่างเล็กร้องออกมาแทบจะไม่เป็นภาษาเพราะอีกคนโถมแรงเข้ามาหาด้วยความรุนแรง ทำให้ช่องทางรักฉีกขาดเอาได้ง่ายๆจนเลือดไหลออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงยอดหยุดง่ายๆ เค้ายังคงโถมตัวลงไปหาคนตัวเล็กอย่างรุนแรงและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเลยวันใหม่ ร่างสูงก็ยังคงสนุกอยู่กับร่างการของคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น เสียงครางสลับกับเสียงสะอื้นและไอความร้อนระอุที่ออกมาจากตัวของทั้งคู่ทำให้ในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำดูร้อนขึ้นมาเลยในช่วงเวลานี้ ร่างสูงยกขาของคนตัวเล็กพาดลงบนบ่าก่อนจะขยับสะโพกรัวอีกครั้งอย่างรวดเร็วก่อนจะปลดปล่อยใส่ช่องทางของร่างเล็กอีกระลอก ร่างเล็กรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องซึ่งตลอดคืนนี่ก็เป็นครั้งที่สามแล้ว ที่ร่างสูงปลดปล่อยออกมา
ร่างเล็กนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรงใบหน้าหวานเบนออกไปข้างนอก มองออกไปด้วยแวตาล่องลอยและโรงแรง ไม่มีแม้แต่แรงจะเอ่ยออกไป รู้สึกเจ็บตัวและเจ็บใจที่หนีออกไปไหนไม่ได้ แล้วตอนนี้แค่แรงจะส่งเสียงด่าทอร่างสูงแบบตอนแรกยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงถอนตัวออกจากอีกคนก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมาแล้วกดโทรหาใครบางคนซึ่งร่างเล็กก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงจะไปสนใจอะไรนัก
“ให้คนขึ้นมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ฉันด้วย” เอ่ยจบร่างสูงก็วางสายก่อนจะหันไปมองร่างเล็หที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง บนผ้าปูที่นอนนั้นเต็มไปด้วยคราบย้ำรักและคราบเลือดเปื้อนอยู่เป็นหย่อมๆ ทำให้ร่างสูงเลือกที่จะเรียกให้คนขึ้นมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ เค้าหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ติดอยู่ที่ผนังก็พบว่าเวลาล่วงเลยมาจนตีสามกว่าๆแล้ว เค้าจึงเดินไปที่เตียงก่อนจะช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้น
“ปล่อผมนะ จะพาไปไหน อื้ออ ปล่อย” ร่างเล็กส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาเพราะตอนนี้เจ็บระบบไปทั้งตัว
“พาไปล้างตัว หรือนายจะนอนแบบแฉะๆแบบนี้ละ ไม่คิดจะล้างออกหรือไงที่ฉันปล่อยเข้าไปในตัวนายน่ะ” ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะพาคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ และวางอีกคนลงใต้ฝักบัวและเปิดน้ำอุ่นให้ลงมารดลงที่ร่างกายของเค้าและอีกคน ร่างเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะถอยห่างจากแผ่นอกกว้างของอีกคน ถึงแม้ตอนนี้ตัวเองจะแทบไม่มีแรงยืนด้วยตนเองก็ตาม แต่ร่างเล็กก็ไม่อยากอยู่ใกล้ร่างสูงเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้สึกเสียความรู้สึกกับคนคนนี้มาก
“ออกไปห่างๆ” ร่างเล็กเอ่ยก่อนจะจ้องมองไปที่อีกคนเขม็ง แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจแถมยังขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างเล็กก่อนจะโอบเอวบางเอาไว้ก่อนมือหนาจะเลื่อนต่ำลงไปที่ช่องทางด้านหลังของอีกคน ด้วยความตกใจทำให้ร่างเล็กรีบยกมือขึ้นมากันมือของร่างสูงเอาไว้ทันที
“คะ..คุณจะทำบ้าอะไร” ร่างเล็กถามเสียงสั่น
“จะทำความสะอาดให้ไง หรือนายอยากให้มันค้างอยู่ในตัวนายแบบนั้น” ไม่ว่าเปล่าร่างสูงก็สอดนิ้วเข้าไปควานคราบน้ำรักที่หลงเหลืออยูข้างในตัวของอีกคนออกมา ร่างเล็กกัดปากแน่นสะกัดกั้นความเจ็บปวดก่อนร่างสูงจะถอนนิ้วออกมาช้าๆ
“นี่เป็นครั้งแรกของนายจริงๆอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆด้วยสินะ” ร่างสูงเอ่ยเยาะก่อนจะโอบเอวบางเอาไว้แน่น คนตัวเล็กเงยหน้ามองก่อนจะกัดปากแน่น โกรธคนตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูก เพราะตอนนี้อีกคนกำลังคือไพ่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“ได้สมใจคุณแล้วก็ปล่อยผมไปสักที”
“โอ๊ะ เดี๋ยวๆ ใครบอกว่าสมใจฉันแล้ว นี่มันยังไม่เช้าเลยฉันยังมีแรงเหลือเฟือ” ไม่พูดเปล่า ร่างสูงดันร่างเล็กไปจนตัดกำแพงก่อนจะซุกไซร้ไปที่ซอกคอขาวๆของคนตรงหน้ามือหนาก็เลื่อนลงไปบีบเค้นที่สะโพกของร่างเล็กแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว
“หยุดนะ ออกไปห่างๆผม อื้ออ” ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะต่อต้านอะไรไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้แกนกายของอีกคนค่อยๆสอดเข้ามาที่ช่องทางของร่างเล็กเพื่อทำงานอีกครั้งแล้ว ดูเหมือนว่าการที่หลุดเข้ามาอยู่ในบ่วงของผู้ชายคนนี้ มันจะออกไปง่ายๆไม่ได้แล้วสิ
อ่านแล้วขอกำลังใจหน่อยนะคะ
เม้นให้ด้วยนะคะ
สกรีมในทวิตกันเยอะๆน๊า อย่าลืมติดแท็ก #ฟิคเด็กเถื่อน นะคะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น