WOLVES - JUNHWAN NC EP.5

WOLVES 

NC CUT / EP.5

JUNHWAN 

#ฟิคหมาจุน

“คุณอย่าทำอะไรบ้าๆนะ” เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้นเหมือนอยากจะห้ามแต่จุนฮเวก็ไม่คิดจะหยุดตามที่อีกคนขอ ร่างสูงมองไปที่คนตัวเล็กด้วยแววตาฉ่ำเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล

“ทำบ้าๆอะไรครับ ผมได้ทำอะไรบ้าๆนะ ก็ทำเรื่องที่คนทั่วไปเขาทำกัน” เอ่ยจบร่างสูงก็ยืดตัวขึ้นเพื่อถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ถึงฮันบกนั้นจะถอดยากกว่าชุดปกติแต่เขานั้นก็ถอดออกอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงบ็อกเซอร์ที่สวมอยู่เท่านั้น ร่างเล็กเห็นดังนั้นก็รีบขยับออกห่าง พยายามลงจากโซฟาออกแรงดันร่างสูงจนหลุดออกมาได้จนล้มไปกับพื้น

ร่างเล็กพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นแต่ก็ถูกร่างสูงดึงขาเอาไว้ก่อนจะลากเข้าไปหาตัวเขาเอง ร่างเล็กรีบหงายตัวไปพร้อมกับใช้เท้าถีบพ่อหมาป่าเต็มแรง ตอนนี้คิดแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้หลุดไปจากตรงนี้ ขอหนีไปตั้งหลักบนห้องก่อนอีกคนก็น่าจะตามไปไม่ได้ แต่จุนฮเวก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือจากขาของเขาเลย

“ปล่อยผมนะ นี่คุณเมาแล้วนะ เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้จะได้มั้ย ปล่อยผมไปเถอะ”

“ผมไม่ได้มีอะไรอยากจะคุยกับคุณนี่ครับ....ผมอยากทำมากกว่า..” ว่าแล้วก็ดึงร่างเล็กกลับมาที่โซฟาอีกครั้ง ทั้งคู่นั่งอยู่ที่พรมนิ่มที่พื้นหน้าเตาผิงก่อนที่จินฮวานจะยกมือขึ้นมาประสานกันไว้เหมือนกำลังอ้อนวอนอีกคน

“คุณอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ...นะ ผมขอร้อง” เสียงหวานๆเริ่มสั่นเหมือนจะร้องไห้ ร่างสูงมองดวงตาที่เริ่มรื้อขึ้นด้วยน้ำตาของอีกคนก่อนจะโน้มตัวลงไปหาอีกคนจนร่างเล็กต้องถอยไปติดโซฟาด้วยความกลัว

“คืนนี้มันคืนส่งตัว...ผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆหรอก คิมจินฮวาน” เอ่ยจบร่างสูงก็ถอดเสื้อของคนตัวเล็กออก ถึงจะพยายามขืนเอาไว้ขนาดไหนก็สู้แรงของอีกคนไม่ได้

“ไม่เอาอย่าทำแบบนี้กับผม..ฮึก”

“คุณก็เคยมาแล้วครั้งหนึ่งนี่นา..”

“แต่ผมไม่ได้เต็มใจ!” ร่างเล็กเอ่ยจบก็ทำเอาคนตัวโตกว่าถึงกับชะงัก เขามองคนตัวเล็กที่นั่งสะอื้นก่อนจะกัดฟันกรอด

ไม่ต้องการเป็นของผมเหรอ...ทำไมไม่อยากเป็นของผม

“จะเกลียดผมก็ช่าง...แต่ผมจะไม่หยุด” เอ่ยจบร่างสูงก็เอาเสื้อของร่างเล็กที่เขาถอดออกมาก่อนหน้านี้ไปมัดมือของคนตัวเล็กไขว้หลังเอาไว้ ทำให้อีกคนไม่มีมือที่จะเอามาดันหรือปัดป่ายอีกคนออกแล้ว

“ฮืออ..ฮึก อย่าทำแบบนี้ไม่เอา” ร่างเล็กร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ใบหน้าหวานอาบไปด้วยน้ำตา แทนที่จะสงสารแต่ร่างสูงกลับรู้สึกเหมือนน้ำตานั้นได้ไปกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวของเขาให้มันตื่นขึ้นมา

ร่างสูงไม่คิดจะฟังคำพูดใดใดของคนตัวเล็กเขาแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงหว่างขาของอีกคนก่อนจะค่อยๆดึงชั้นในตัวจิ๋วออกจนตอนนี้ร่างเล็กนั้นอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า แสงสว่างในตอนนี้ก็ได้แสงจากเตาผิงที่เป็นดวงไปที่ให้ทั้งความสว่างและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

ตอนนี้เหมือนความต้องการของเขาไปพุ่งพล่านไปหมด ผิวนวลเนียนที่ผุดผ่องขลับกับแสงไฟทำให้จุนฮเวหักห้ามใจที่จะซุกไปหน้าลงไปที่ซอกคอขาวๆนั้นไม่ได้เลย ดวงตาคู่รีของคนตัวเล็กเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาและพยายามเบนตัวหนีอีกคน แต่ก็เป็นผม ริมฝีปากหยักทาบทันไปที่ริมฝีปากของคนตัวเล็ก ถึงจะพยายามดิ้นหนี แต่ร่างสูงก็เอามือจับที่ท้ายทอยเอาไว้ก่อนจะกดจูบลงไปแรงๆ ดวงตาคู่รีเบิกกว้างก่อนจะกัดปากของอีกคนอย่างแรง

“โอ๊ย” จุนฮเวผละออกก่อนจะใช้ลิ้นเลียขอบปากที่มีเลือกซิปออกมา พรางมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ

“ผมจะไม่มีทางยอมเด็ดขาด...ฮึก...ไม่ยอมหรอก”

“ถ้าคิดว่าโดนมัดมือไว้แบบนี้แล้วจะสู้ผมได้ก็ลองดู” เอ่ยจบร่างสูงก็ลุกหายไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องรับแขกพร้อมกับขวดอะไรบางอย่าง เขาทรุดตัวนั่งลงข้างหน้าคนตัวเล็กก่อนจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงหว่างขาอีกครั้ง พร้อมกับหยิบขวดใสใสนั่นขึ้นมาแล้วบีบมันลงในมือซึ่งมันเป็นเหมือนเจลใสใส พร้อมกับยกก้นร่างเล็กขึ้นน้อยๆแล้วเอาเจลนั้นป้ายลงไปที่ช่องทางด้านหลัง เมื่อรับรู้ได้ถึงความเย็นของเจลคนตัวเล็กก็พยายามขยับก้นมนหนี แต่ก็ถูกร่างสูงใช้ขาทั้งสองข้างล็อคเอาไว้

ตอนนี้สิ่งที่กลัวที่สุดกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว ซึ่งดูเหมือนจินฮวานจะไม่มีทางหลีกเลี่ยงอะไรได้ด้วย

ฉึบ นิ้วเรียวยาวถูกสอดเข้าไปทาช่องทางด้านหลังของคนตัวเล็กโดยที่อีกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ความรู้สึกเจ็บจี๊ดมันแล่นเข้ามาอีกครั้ง เพราะครั้งนี้ต่างจากครั้งที่แล้ว จินฮวานมีสติครบถ้วนทุกประการ ร่างเล็กเอนหลังลงไปพิงกับโซฟาก่อนกัดปากแน่นสกัดกั้นความเจ็บปวด จุนฮเวก้มลงไปกดจูบคนตัวเล็กอีกครั้งพร้อมกับนิ้วที่ยังคงขยับเข้าออกอยู่อย่างนั้น เพื่อปรับช่องทางคับแคบของอีกคนให้เพียงพอกับที่เขาจะเข้าไปได้

เมื่อกดจูบลงไปกลิ่นเลือดก็คลุ้งอยู่ในปากของอีกคน ทำให้จินฮวานรับรู้ถึงรสเลือดได้อย่างชัดเจน จะหนีก็ไม่ได้จะดันออกมือก็ถูกมัดไว้จึงได้แต่ดิ้นสุดแรง แต่สิ่งที่ได้รับ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ...

ร่างสูงผละริมฝีปากออกก่อนจะกระหยิ่มยิ้มด้วยรอยยิ้มร้าย ดวงตาคมมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่ห่างไม่ถึงคืบ

“คุณเป็นคนของผมตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน และตลอดไป ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่” ใครหลายๆคนหากได้ยินประโยคแบบนี้คงใจสั่นไปตามๆกัน แต่จินฮวานไม่ได้คิดแบบนั้น ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าสิ่งที่อีกคนเอ่ยออกมานั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับคำสั่ง ที่เป็นคำตาย ห้ามฝ่าฝืน

เอ่ยจบร่างสูงก็ดึงนิ้วมือออกก่อนจะยืดตัวขึ้น มือทั้งสองข้างเลื่อนมาประคองเอวบางๆของอีกคนเอาไว้ก่อนจะเลื่อนกางเกงลงเล็กน้อยเผยให้เห็นแกนกายที่กำลังตื่นตัว ร่างสูงควางขวดเจลขึ้นมาพร้อมบีบใส่ลงไปที่แกนกายของตนเองก่อนจะชโลมไปให้ทั่ว แล้วเลื่อนไปจ่อที่ช่องทางของคนตัวเล็ก

“ไม่เอา..ฮึก ถ้าคุณทำแบบนี้ผมจะเกลียดคุณ”

“เชิญครับ เพราะยังไงคุณก็ไม่เคยคิดจะรัก และนึกอะไรๆที่มันเกี่ยวกับผมที่มันเคยผ่านไปในอดีตเลย จากที่ไม่เคยรักก็แต่ถูกคุณเกลียดมากขึ้น ผมไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก” สิ้นวาจาแค่นั้นแกนกายของร่างสูงก็สอดเข้าไปในช่องทางของคนตัวเล็กโดยกระแทกเข้าไปแรงๆทีเดียวจนมิด คนตัวเล็กได้แต่เบิกตากว้างทำอะไรไม่ถูกความเจ็บไหลปรี่เข้ามาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้มันมากกว่าเดิม มากกว่าหลายต่อหลายเท่า และยิ่งร่างสูงขยับสะโพกคนที่อยู่ข้างใต้นี้รู้สึกเหมือนกำลังจะตายเอาดื้อๆ

“มะ..ไม่..ฮึก..ฮือ...” ร่างเล็กร้องห้ามพยายามถอยตัวหนีออกตลอด แต่ร่างสูงก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆเรื่อยๆจนตอนนี้ขยับตัวไปไหนไม่ได้ ร่างเล็กโยกคลอนไปกับแรงกระแทกของอีกคนที่ส่งเข้ามา ช่องทางด้านล่างที่ตอดรัดร่างสูงแน่นก็ทำให้ร่างสูงนั้นขยับตัวลำบาก แต่ก็ยังฝืนขยับต่อไป ช่องทางสีหวานก็ฉีกขาดทำให้เลือดไหลลงมาตามง่ามขาของคนตัวเล็ก

เสียงครางระงมดับไปทั่วบ้าน แต่เกิดขึ้นในอารมณ์ที่ต่างกันเสียงของร่างสูงนั้นเต็มไปด้วยความสุขสมที่ได้ครอบครองเรือนร่างนี้ แต่อีกคนนี่สิ ทรมานเจียนตาย ร่างสูงก้มลงไปหยอกล้อยอดอกสีหวานพร้อมกับขยับช่วงล่างไปอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พอหมาป่าหนุ่มกำลังขย้ำลูกแกะตัวน้อยอย่างเอาแต่ใจ

“อืมมม..จินฮวาน” ร่างสูงครางเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกลุ่มหลง หลงทั้งรูปร่าง และหลงทั้งเซ็กส์ที่อิ่มเอม

“คุณ..ฮือ..ฮึก...ผมเจ็บ..”

“ไม่เจ็บหรอก...เดี๋ยวคุณจะมีความสุข” ร่างสูงยิ้มร้ายขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะยืดตัวพร้อมสอดแขนเข้าไปที่ข้อพับขาทั้งสองข้างของร่างเล็กแล้วยกขึ้นมาน้อยๆก่อนจะส่งแรงรักเข้าไปอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์ที่กำลังเต็มตื่น

“มะ...มะ...มันเร็วเกินไป..ไม่...อ๊ะ...อื้อออ” สิ้นเสียงนั้นร่างเล็กก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้อง น้ำรักสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าไปในตัวของร่างเล็ก ร่างสูงกระตุกตัวอยู่สองสามทีก็ค่อยๆถอนแกนกายออก ร่างเล็กนอนหายใจหอบอย่างอ่อนแรง

จุนฮเวแกะเสื้อที่มัดแขนร่างเล็กออกก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแล้วนั่งลงบนโซฟาโดยจับคนตัวเล็กนั่งลงบนตักหันหน้าเข้าหาเขา หลังจากนั้นร่างเล็กก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างสอดใส่เข้ามาในร่างกายของตนเองอีกครั้ง คนตัวเล็กได้แต่กำมือแน่นรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะขยับตัวช้าๆเนิบนาบเด้งสะโพกสวนกับร่างที่นั่งอยู่ด้านบนตัวเขาทำให้คนตัวเล็กเด้งไปตามแรงที่ร่างสูงส่งมาให้

“ยะ...อย่า...ฮึก” ร่างเล็กร้องห้ามออกมาอีกครั้ง แต่ร่างสูงก็คิดจะสนใจอะไร เขาเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่กับมนต์สะกดบางอย่างที่ทำให้เขาหยุดไขว่คว้าร่างเล็กไม่ได้เลย ริมฝีปากหยักโน้มไปโลมเลียยอดอกสีหวานพร้อมกับขบกัดเบาๆอย่างหลยอกล้อ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆเพราะความเสียวซ่าน  

“ต่อไปนี้...คุณจะไม่มีทางหนีผมไปไหนได้อีก..อืม..จำเอาไว้” เอ่ยจบจากที่ค่อยๆขยับสะโพกนั้นก็เร่งขึ้นจนร่างเล็กที่อยู่ด้านบนสั่นคลอนไปตามแรงจนต้องโอบรอบคอร่างสูงเอาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ใบหน้าหวานซุกไปกับไหล่กว้างก่อนจะกัดฟันแน่น ไม่อยากร้องออกมาอีก ไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้จะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ถึงจะผ่านไป

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หมาป่าจะกินอิ่ม...

เวลาล่วงเลยมานานจนไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืนกันแน่ เปลวไฟที่เตาผิงดับลงไปแล้ว แต่เปลวไฟในตัวของจุนฮเวยังคงลุกโชนอยู่ไม่ดับลง เพลงรักของทั้งคู่จบไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็เริ่มขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไปง่ายๆ

สะโพกแกร่งขยับตอบสนองอารมณ์ความต้องการอยู่อย่างไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อย ต่างกับคนตัวเล็กที่นอนบิดเร้าอยู่บนพรมนิ่มหน้าเตาไฟเพราะแรงเสน่ห์หาของอีกคน จากตอนแรกที่ต่อต้านสุดกำลัง เมื่อไม่เห็นว่ามันจะทำให้อีกคนยอมหยุด ร่างเล็กก็เลยได้แต่นอนให้อีกคนทำตามใจ ได้แต่คิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงพอใจเอง

“อืม...จินฮวาน..อ๊า” ร่างสูงร่างเสียงกระเส่าก่อนจะเชิดหน้าขึ้นและปลดปล่อยออกมาอีกครั้งก่อนจะค่อยๆถอดแกนกายออก ตอนนี้เขาคงต้องให้คนตัวเล็กพักแล้วสินะ...

อ่านแล้วกลับไปเม้นกันด้วยนะคะ

มีอะไรไปพูดคุยกันในทวิตได้น๊า @gingsarintip 

ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบฟิคเรื่องนี้น๊าา