#ฟิคแค้นรักร้ายNC EP.13
“ นายต้องทำให้ฉันพอใจก่อน... เด็กดี ถึงจะได้รางวัล “ ร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวมาหยุดอยู่ข้างร่างเล็ก มือหนาดึงคนตัวเล็กขึ้นถึงแม้จะพยายามขืนไว้แค่ไหนก็ไม่เป็นผล...ร่างสูงพาอีกคนมายังหองนั่งเล่นที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวพร้อมกับปิดประตูและปิดม่านสนิท...ดวงตากลมสั่นน้อยๆรับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไดเป็นอย่างดี เรือนร่างบอบบางถูกดันไปจนติดกับผ้าม่านผืนยาว ดวงตาสั่นระริกร่างสูงก้าวมาประชิดตัวก่อนจะกดจูบลงไปหาคนตรงหน้าอย่างเช่นทุกครั้ง
ไม่เคยมีความอ่อนโยนใดใดจากชายคนนี้...ทุกอย่างยังคงเต็มไปด้วยความเร้าร้อน รุนแรงหน้าท้องของทั้งคู่แนบชิดกัน ริมฝีปากอิ่มของคนตัวเล็กถูกบดเบียนอย่างรุนแรง มือหนาลูบไล้เข้าไปในเสื้อยืดตัวใหญ่ที่อีกคนสวมใส่อยู่ ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบอบบาง มือเล็กๆยกมือมาป้องกันการรุกล้ำของอีกคนแทบจะในทันที
“ ยะ...อย่า ... “ เสียงหวานร้องห้ามทันทีเมื่อหลุดพ้นจากการถูกจูบ...ร่างสูงกระหยิ่มยิ้มก่อนจะซุกใบหน้าหล่อไปที่ซอกคอขาว
พรึ่บ
เสื้อยืดตัวบางของร่างเล็กถูกถอดออกอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว
“ ยะ...อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ...ฮึก...ขอร้องละ “ ร่างเล็กสะอื้นออกมา...
“ ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ...ว่าเด็กดีถึงจะได้รางวัล... “ เอ่ยเพียงแค่นั้น ร่างสูงก็ถอดเสื้อของตนเองออกก่อนจะซุกไซร์ไปที่ซอกคอขาวๆอีกครั้ง ผิวขาวละเอียดลื่นมือของแบมแบมทำให้เค้ารู้สึกดีเป็นอย่างมาก เรียวลิ้นร้อนเลื่อนต่ำลงมาที่ยอดอกเล็กโลมเลียคนอีกคนเสียวกระสัน มือเล็กกำผ้าม่านหนาเอาไว้แน่น...
กลัว...แต่ถ้าเกิดไม่ทำ เค้าก็จะไม่ปล่อยผมไป...
“ ไม่นะ..อย่าทำแบบนี้...ผมขอร้อง...ฮึก...ให้ผมทำอะไรก็ได้..แต่ไม่ทำแบบนี้ได้ไหม ฮือ...นะครับ... “ ร่างเล็กอ้อนวอนทั้งน้ำตา...ดวงตาคบสบไปที่ดวงตากลมของอีกคน มุมปากหยักเผยรอยยิ้มร้ายขึ้นมา
“ แต่นี่เป็นสิ่งที่ฉันพอใจจะทำ “ คำพูดร้ายกาจยังถูกส่งออกมาจากชายคนนี้อีกครั้ง...ชายที่ไร้หัวใจ ไร้ความปราณีใดใด ...
ถ้าผมเป็นสิ่งของ...ผมก็คงแตกหัก... ถ้าผมเป็นอากาศ...ก็คงสลายหายไปแล้ว...แต่ผมเป็นคนเค้าจะทำอย่างนี้กับผมจนผมแหลกคามือเค้าไปเลยงั้นเหรอ...
เรียวลิ้นอุ่นของร่างสูงไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องเนียน คนตัวเล็กขยุมเส้นผมสีแดงของอีกคนอย่างหาที่ระบายร่างสูงกระหยิ่มยิ้มก่อนจะละริมฝีปากออก...มือหนาจับคนตัวเล็กให้หันหลังมาให้ตนเองใบหน้าหล่อซุกไซร์ไปที่ซอกคอขาวสูดกลิ่นหอมจากตัวคนตรงหน้าและฝังรอยจุมพิตลงไปมือที่แสนซุกซนดึงกางเกงขาสั้นของอีกคนลงมาจนร่างเล็กสะดุ้งโหย่ง ร่างเปลื่อยเปล่าพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
“ ฉัน...จะเข้าไปแล้วนะ... “ เสียงกระเส่าเอ่ยที่ข้างใบหูก่อนร่างเล็กจะแทบทรุดเมื่อแกนกายที่ตื่นตัวเต็มที่ถูกส่งเข้ามาในตัวเค้ามือเล็กกำผ้าม่านแน่นริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างสะกัดกั้นอารมณ์เจ็บปวด ...
“ อือ....อื้ออออออออออออ “ เสียงหวานร้องออกมาเมื่อร่างสูงกระแทกตัวเข้าไปแรงๆที่หนึ่งจนแกนกายเข้าไปอยู่ในตัวอีกคนจนสุด น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนแทบจะในทันทีขาทั้งสองข้างสั่นเทา ร่างสูงมองคนตรงหน้าก่อนจะเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ ช่องทางแสนนุ่มที่บีบรัดเค้าเอาไว้ทำเอาเค้าแทบคลั้ง สะโพกมนขยับช้าๆตามแรงที่ถูกส่งไปให้ร่างสูงโถมลงไปจูบซับแผ่นหลังเนียนสร้างรอยรักเอาไว้ทั่ว
“ อื้อ...ผม....ผม...เจ็บ...อื้อ ..อ๊ะ...อ๊า “ อยากปฏิเสธ....แต่ก็ทำได้แค่กลั้นเสียงสะอื้น และก้มหน้ายอมรับมัน เพราะถ้าเกิดผมทำให้เค้าพอใจ เค้าก็จะปล่อยผมไปใช่ไหมครับ...จะปล่อยไปจริงๆใช่ไหม ?
“ อืมมมมมม...อ๊า “ ร่างสูงครางเสียงกระเส่าก่อนจะเปลี่ยนแรงกระแทกแรงและเร็วขึ้นจนคนตัวเล็กสั่นคลอนไปทั้งตัว ใบหน้าหวานเหยเกเพราะความเจ็บปวดริมฝีปากเล็กกัดปากตัวเองแน่น
พั่บ พั่บ พั่บ...
เสียงเนื้อกระทบกันดังจนได้ยินอย่างชัดเจนร่างสูงยังคงใส่แรงเข้าไปหาอีกคนเน้นๆ แรงๆและไม่คิดจะผ่อนลงให้อีกคนเลยแม้แต่น้อย จู่ๆร่างสูงก็จับอีกคนพลิกตัวมาหาเค้าทั้งๆที่แกนกายของเค้ายังสอดใส่อยู่ในตัวของอีกฝ่าย วงแขนแกร่งยกขาทั้งสองข้างของอีกคนขึ้นพาดแขนกำยำทำให้ร่างเล็กต้องโอบรอบคอของอีกคนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าหวานซุกไปที่ไหล่กว้างของอีกคน
เจ็บ....เจ็บเจียนตาย
เวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมง...เพลงรักอันเร้าร้อนของเค้าก็ยังไม่จบลง ทั้งคู่กลับมาที่ห้องนอนหลังจากที่ร่างสูงปลดปล่อยไปแล้วที่ห้องนั่งเล่นถึงสองรอบ
“ อื้อๆ...อ๊ะ อ๊า ...ซี๊ด... แมร่งทำไมรัดแน่นแบบนี้เนี่ย “ ร่างสูงสบถออกมาก่อนจะกระแทกตัวไปหาอีกคนไม่ยั้ง มือหนาประคองก้นมนที่ลอยขึ้นมารับแรงกระแทกเน้นๆขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนแขนของร่างสูงเพื่อให้สะดวกต่อตัวเค้าเอง ริมฝีปากหยักก้มลงไปจูบอีกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ช่วงล่างยังไม่คิดจะผ่อนแรงลง ดวงตากลมบวมแดงเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา
ตอนแรกเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่จะมีอะไรกับใครสักคน ในความคิดของเค้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากมายขนาดนั้น แต่พอมาถึงจุดนี้เค้ายอมรับได้เลยว่าเค้าไม่อาจหยุดตัวเองได้แล้ว เพราะร่างกายและสีหน้าของเด็กน้อยคนนี้มันทั้งดึงดูดและปลุกอารมณ์ของเค้าได้เป็นอย่างดี พวงแก้มใส่ๆสีระเรื่อ ยิ่งทำให้อารมณ์ของร่างสูงพุ่งพล่านจนยากจะต้านเอาไว้ได้
“ อื้อออ...อย่า “ ยิ่งดิ้นตัวเองก็ยิ่งเจ็บตัว ยิ่งดิ้นมันยิ่งทำให้มาร์คเกิดอารมณ์ แม้จะพยายามต่อต้านยังไงก็หมดประโยชน์
“ ความจริงนายรู้สึกดีใช่ไหมละ... “ มาร์คกระซิบข้างใบหูเบาๆ เสียงร้องของร่างเล็กขาดเป็นช่วงๆ ร่างสูงรีรอรีบบรรเลงเพลงรักสนองอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของตนเองอย่างเมามันส์
“ อื้อ...อ่าส์ อึก อย่า...หยุดนะได้โปรด ผมเจ็บ อึก ฮึก ...คุณมาร์ค อ๊า “ แม้จะร้องไห้จนน้ำหน้าอาบเต็มแก้มก็ไม่อาจทำให้มาร์คต้วนคนนี้หยุดการกระทำของเค้าลงได้มือเรียวสวยกำผ้าปูเตียงแน่นด้วยความเจ็บปวด
พั่บ พั่บ พั่บ
“ อ๊า...นายนี่มันสุดยอดเลยแฮะ อื้มมมม... “ มาร์คเอ่ยก่อนจะจูบลงที่ซอกคอ ไหล่และแผ่นหลังเนียนเค้าแนบตัวลงบนแผ่นหลังของร่างเล็กก่อนจะเร่งจังหวะรักอันร้อนระอุของเค้าจนปลดปล่อยออกมาใส่ในตัวของแบมแบมอีกครั้ง
“ อ๊า.....อื้มมมมมมมมมม “ ร่างสูงถอดแกนกายของเค้าออกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แบมแบมก็ทิ้งตัวลงด้วยความเหนื่อยและเจ็บปวดร่างเล็กสั่นเทาไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบทั่วแก้ม
“ ...... ฮึก...ฮือ ...อึก “
“ ฮึ...แหมๆๆ อย่าร้องไห้ไปเลยคนดี เป็นเด็กดีแบบนี้สิ...อยากทำอะไรฉันก็จะได้ให้ไง...แต่มันยังไม่จบหรอกนะ “ แบมแบมเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อมาร์คพลิกตัวเค้าขึ้นก่อนจะสอดใส่แกนกายเข้ามาอีกครั้ง
“ วู้..วิวดีแฮะ “ ว่าแล้วก็ดุดดันแกนกายเข้าไปจนมิดก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงรักอันร้อนแรงของเค้าอีกรอบ
“ อย่า..อย่า ฮือออ...อึก ฮึก...คุณมาร์ค...ผมเจ็บ ได้โปรดหยุดสักที “ แบมแบมเบนหน้าหนีก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้แน่นสกัดกั้นเสียงแห่งความเจ็บปวด... ร่างสูงดึงมือของร่างเล็กออกก่อนจะกดจูบลงไปอย่างดูดดื่มมือเล็กๆที่พยายามดันมาร์คออกก็ถูกมือของร่างสู.จับตรึงเอาไว้แน่น ริฒฝีผากหยักถอดจูบออกก่อนจะมองใบหน้าน่ารักของแบมแบม
หน้าตานายมันทำให้ฉันเกิดอารมณ์สุดเลย.
ร่างเล็กเบนหน้าหนีก่อนจะกัดปากแน่น มาร์คก้มลงจูบที่ซอกคอขาวก่อนจะไล่ลงมาหยอกล้อกับยอดอกสีชมพูหวานและไล่ลงมาที่หน้าท้องเนียนก่อนเค้าจะแนบตัวลงไปกับร่างบอบบางใบหน้าซุกลงข้างซอกคอขาวๆก่อนจะเร่งจังหวะจนทำให้เค้าสำเร็จอีกรอบหนึ่ง ณ๋ษ.ศุ.ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะมองคนข้างๆที่นอนหันหลังตัวสั่นเทาให้เค้าชะโง้ก หน้าไปดูก่อนจะยิ้มอย่างผู้ชนะ
“ ตัวนายปฏิเสธฉัน...แต่นายรู้ไหมว่าร่างกายนายมันตอบสนองฉันตลอดเลยนะ “ แบมแบมหันมาค้อนใส่ทั้งน้ำตาแววตาและท่าทางเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดร่างสูงอย่างเด่นชัด
“ คุณมันเลว...คนเลว “
“ เลวแล้วไง...อย่าลืมนะว่านายกำลังนอนกับไอเลวคนนี้ “ ร่างเล็กกำหมัดแน่นก่อนจะพยายามลุกหนีออกจากเตียงแต่ก็ถูกร่างสูงคว้าเอาไว้ก่อนจะดึงลงมานอนบนเตียง
“ จะหนีไปไหน....จะลุกหนีฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ “ แบมแบมกลืนน้ำลายก่อนจะดิ้นอีกครั้งเพื่อให้หลุดออกจากลงแขนของคนใจร้ายคนนี้
“ เอาสิ ดิ้นเลย ดิ้นแรงๆ...จะบอกอะไรให้ ฉันหน่ะมีแรงทำเรื่องอย่าว่าทั้งคืนนั่นแหละ “ ได้ยินแบบนั้นร่างเล็กก็หยุดดิ้นเพราะความกลัวคนตรงหน้าเหลือเกิน ร่างสูงจูบลงซับที่ไหลขาวๆนั้นและจูบลงที่ซอกคอก่อนจะหอมแก้มของร่างเล็กเบาๆมือหนาลูบเอวบางก่อนจะเลื่อนมันไปที่โคนขาเรียว
“ อย่า..อย่าจับนะ ปล่อย “ มือเล็กรีบจับมือของชายหนุ่มเอาไว้เมื่อมันเลื่อนไปที่ก้นเนียนของเค้า
“ ทำไมจะจับไม่ได้ ? อย่าพยายามพูดอะไรที่เป็นการห้ามฉันอีกเลย เพราะตัวนายก็รู้ดีว่ามันไม่มีค่าพอที่จะห้ามฉันได้หรอก “
“ คุณมันเลวที่สุด...คนชั่ว คนอย่างคุณ...คนอย่างคุณมันน่ารังเกียจ “ มาร์คถึงกับเดือดขึ้นมาทันที จากตอนแรกที่คิดว่าแค่จะแกล้งพูดขู่ให้กลัวเพราะคืนนี้เค้าไม่คิดจะทำอะไรอีกเพราะตอนที่ถูกปล่อยไปอีกคนจะไม่มีแรงเดินเอาซะเปล่าๆ กลับกลายเป็นว่าแบมแบมได้พูดจาทำให้เค้าเดือดซะงั้น
“ รังเกียจเหรอ ? เมียที่รังเกียจผัวมันไม่ดีเลยนะ “ ร่างสูงเอ่ยเน้นคำพูดอย่างชัดเจน มองไปที่แววตาของอีกคนด้วยแววตารุ่งโรจน์
“ อย่ามาเรียกผมแบบนั้นนะ...คุณมันก็ทำได้แค่นี้แหละ อย่าหวังเลยว่าต่อจากนี้จะมีเรื่องแบบนี้อีก....เพราะยังไงนี่มันก็เป็นคืนสุดท้าย และครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้ทำแบบนี้กับผม !!“ ร่าเงล็กขืนตัวหนีพยายามลุกออกไปจากเตียงอีกครั้งแต่ก็ไว้เท่าความคิดที่มาร์คกอดตัวเค้าเอาไว้กดเอาไว้แน่น และร่างเล็กก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้งก่อน เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่สอดเข้ามาในตัวของเค้าอีกครั้งพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นปรี่เข้ามา คราวนี้เค้าร่วมรักกันโดยนอนตะแครงข้างแบมแบมเบิกตากว้างก่อนจะกำผ้าปูที่นอนแน่น...มือของร่างสูงยกขาข้างหนึ่งของร่างเล็กขึ้นก่อนจะโถมแรงรักเข้าไปหาอีกคนด้วยความโมโห
“ อื้อออ...อึก ฮึก..อย่า พอแล้ว....ผมเจ็บ ...อย่า...อย่า “ ไม่ว่าจะพยายามห้ามจนอ้อนวอนเสียงแผ่วอีกคนก็ไม่ยอมหยุดเลยยังคงลุกล้ำร่างกายของคนตัวเล็กครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำไมถึงได้ทำกับผมถึงขนาดนี้...เค้าทำ ...ทำเหมือนกับว่าผมไม่ใช่คน...
ผมก็มีจิตใจนะ... แต่ผมจะทำอะไรได้
นอกจาก....ทน รับกรรมให้มันจบลงเร็วๆ
อิสระของเค้าช่างมีค่า...เพราะใช้ศักดิ์ศรีของตนเองแลกมันมา
ถ้าการที่ผมยอมให้เค้ากอดครั้งนี้มันทำให้ผมเป็นอิสระจากเค้า ...ผมก็จะทนครับ
ร่างสูงกระตุกยิ้มน้อยๆก่อนจะดึงร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัก ใบหน้าคมจ้องไปที่ดวงหน้าหวานก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้งมืออีกข้างก็กดท้ายทอยของอีกคนเอาไว้แน่นและช่วงล่างของเค้าก็ทำการขยับอีกครั้ง...
เจ็บ...เหมือร่างกายจะแหลกเอาดื้อๆ
เจ็บ...จนคิดว่า ในชีวิตคงไม่มีทางเจ็บปวดเท่านี้มาก่อนอีกแล้ว...
เพราะฉะนั้น...ผมจะยอมทน...เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เค้าจะได้ทำแบบนี้กับผม
เฮือกกกกกกก อิมาร์คต้วนนนนนน แกจะหื่นอะไรขนาดนี้ยะห๊า ! น้องแบมของเจ๊ช้ำหมดแล้วววว TT___TT แต่ก็อย่างว่าไรท์บอกแล้วว่าพระเอกเรื่องนี้ โหด โฉด ชั่ว หื่น.. ครบค่า ...อย่าให้ต้วนหวานนะ รับรองมีจิกหมอน ฮ่าๆๆ ยังซึนไม่หาย ยังโง่ไม่เลิก คือนางไม่รู้ตัวว่าขาดน้องไม่ได้แล้ว น่าฆ่าทิ้งไหมละทุกคน เอาละคะ อ่านเสร็จแล้วก็กลับไปสกรีมกันเลยค่า อย่าลืมกลับไปเม้นนะคะ ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้รักทุกคนเลยยยยย >____<
jokerginger
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น