Close Your Eyes NC EP.4 { JACKJAE }

“ออกไปนะ...ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยผมที ช่วย...อื้อ” พยายามตะโกนยังไงก็ถูกปิดเสียงกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อร่างหนาประกบริมฝีปากลงไป และมอบวิชาจูบที่เร้าร้อนให้เด็กน้อยไร้เดียงสา จูบต้อนจนไร้ทางขัดขืน จูบลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอีกคนแทบหมดลมหายใจ

คืนนี้...ก็คงเป็นอีกคืนที่เป็นฝันร้ายครั้งใหญ่ของยองแจเช่นกัน

“ปล่อย ฮือ..ฮึก ทำแบบนี้กับผมทำไม” ร่างบอบบางถามเสียงสะอื้น พยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผล ผ้าที่ปิดตาก็เป็นอุปสรรค์ ทำให้ยองแจไม่อาจรู้ได้ว่าคนตรงหน้าเป็นครั้ง แต่แล้วหัวใจดวงน้อยก็ต้องวูบไหวอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ว่ามีนิ้วเรียวที่กำลังพยายามอดเข้ามาทางช่องทางด้านหลังของตนเอง

“มะ..ไม่..ฮืออ...ฮึก อย่าทำผมเลยนะครับ” น้ำตาไหลออกมาจนชุ่มผ้าปิดตา พยายามหนีบขาเข้าหากันแต่ก็ถูกอีกคนแหวกออกอย่างไร้เยื่อใย นิ้วเรียวยาวค่อยๆสอดใสเข้าไปพร้อมขยับเข้าออกช้าๆ เป็นการเปิดช่องทาง

ความเจ็บปวดจากเมื่อคืนยัง่งผลให้ร่างบอบบางรู้สึกแสบไปรอบๆช่องทางของตนเอง และการกระทำในวันนี้มันก็ยิ่งส่งผลให้มันยิ่งหนักขึ้น  แกนกายของร่างหนาขยายขนาดขึ้นมาจนคับกางงความต้องการของเขามันกำลังพุ่งพล่าน

นิ้วที่สอดใส่เพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามตามลำดับ เมื่อรู้สึกว่าช่องทางขยายเต็มที่แล้วร่างหนาก็ปลดความเป็นชายของเขาออกมาจากกางเกงจ่อไปที่ช่องทางของคนตัวเล็กและกดเข้าไป กระแทกสะโพกเข้าไปครั้งเดียวจนมิด

ร่างบางกัดปากแน่นเพราะความเจ็บและจุกในเวลาเดียวกัน น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด คนตัวโตได้แต่ทำหน้าตาสุขสมกับความรู้สึกที่ร่างบอบบางมอบให้เขา ใครต่อใครที่เขามีอะไรด้วยไม่เคยมีใครที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงขนาดนี้เลย

อยากจะส่งเสียงความสุขสมนี้ออกไป แต่บางทีการที่เขา ทำตัวเป็นผู้กุมความลับแบบนี้มันกลับสนุกมากกว่า ...

ร่างหนาค่อยๆขยับตัวช้าๆเนิบนาบ แต่เน้นแรงกระแทกเข้าไปจนร่างบางร้องเสียงหลง และในบางที...เขาก็อาจจะมีสิ่งๆหนึ่งที่อยากจะบอกยองแจหากทำได้

เขาไม่ใช่คนที่อ่อนโยนเรื่องเซ็กส์สักเท่าไหร่ เมื่อเริ่มขยับตัวได้สะดวกขึ้น โพกแกร่งก็แยกเข้าไปจนร่างบอบบางโยกไปตามแรงที่ส่งไปให้ เตียงไม้ที่ดูทนทานกลับดูเปราะบางไปเลยเมื่อใช้ร่วมรักในคราวนี้

เอี๊ยดอ๊าด

เสียงไม้กระทบไปกับพื้นดังออกมาเป็นเสียงแข่งกับเสียงของร่างบางที่พยายามตะโกนออกไปเท่าไหร่ก็เสียแรงเปล่าเพราะตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองอยู่ที่ไหน มองอะไรก็ไม่เห็นมันมืดสนิทไปหมด และที่แย่ไปมากกว่านั้นก็คือ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

“ช่วยด้วย...ฮึก...ช่วยผมด้วย...อื้ออ” ร่างบางร้องออกมาจนเสียงแห้งเหือดไปตอนไหนก็ไม่รู้ เหมือนยิ่งร้องก็ยิ่งเสียแรงเปล่า ก่อนร่างสูงจะขยับสะโพกระรัวเมื่อรู้ว่ากำลังจะถึงฝั่ง ก่อนร่างบางจะรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องอีกครั้ง

“อื้อออออ...อ๊า” ร่างบางกัดปากแน่นพยายามกั้นเสียงครางเอาไว้พร้อมแอบตัวรับน้ำรักที่พึ่งเข้ามาในตัวของตนเอง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหายใจหอบแทบไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะมารู้สึกตัวอีกที บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในตัวเขามันก็เริ่มขยับอีกครั้ง

ร้องให้คนช่วยกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาช่วยเลย ทำให้ผลสุดท้ายสิ่งที่ทำได้ก็มีแค่นอนอดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นและบอกกับตัวเองว่า...ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปสำหรับเขา

 อาจจะสั้นๆหน่อยนะคะ..อยากอ่านยาวๆรอยองแจรู้ตัวก่อนนะว่าคนคนนี้คือแจ็คสัน ฮ่าๆๆๆๆ อ่านแล้วกลัวไปเม้นให้เค้าด้วยนะ T^T ฝากแท็กฟิคด้วยน๊าไปติชมกันได้ในทวิตนะคะ #ปิดตายองแจ